Houston - dagboek deel 4

Gisteren weer de hele dag naar het festival geweest. De taxi stond keurig om negen uur te wachten. Deze dag zijn Hilde en ik elk onze eigen weg gegaan. Er is zoveel te zien dat dat handiger is omdat ideer toch haar eigen interesse heeft. Wel hebben we samen koffie geronken en geluched. Dit keer niet in de megahal maar in het retaurant dat boven in het gebouw lag en dat was erg lekker. Verse sallade .....!

Na de laatste winkeltjes te hebben bekeken naar de tentoontelling, waar het eigenlijk allemaal om draait, als zou je het niet zeggen. Pfff wat een mensen in de "shoppinghall".
En natuurlijk toch nog wat gekocht . We konden het niet laten.  Maar ook overal veel gekeken naar demonstraties en lezingen. En natuurlijk weer de nodige ontmoetingen gehad met quiltsters uit alle delen van de wereld. Ik sprak met een Canadeese wiens vader in Landsmeer was geboren. Haar roots  liggen dus ook in Nederland.

Ik heb een gesprek gehad met iemand van de Amerikaanse dromenquilt. Jaarlijks worden er in Amerika 9000!!!! dromenquilts uitgereikt. Er was een hele grote stand op het festival waar de hele dag tientallen dames zaten te werken aan dromenquilts. Ik zal er volgende week op de site van Jopie's een stukje over schrijven en dan met foto's.

Wat me opviel is dat er zoveel goede doelen zijn die worden ondersteund door quiltsers... Te veel om op te noemen maar later daarover meer.

De quilts... wow wat een aantal en wat een beauty's.... Van veel quilts mocht er geen foto worden genomen maar van heel veel wel. Dus eer zijn genoeg schitterende foto's om te laten zien.

Ook dit keer weer rond 7 uur terug naar het hotel.  We hadden met de taxichauffeur afgesproken dat hij ons om 7 uur zou oppikken. Maar wat er voorbij kwam, geen taxi..... Na 20 minuten te hebben gewacht hebben we maar een andere taxi genomen. Toen we waren ingestapt kregen we het gevoel daat we dat beter niet hadden kunnen doen. Want de chauffeur kende de weg niet in Houston.Tijdens het manouvreren door het drukke verkeer moest hij de straat waar ons hotel lag i zijn tomtom zetten. En we kregen het steeds benauwder. Op een gegeven moment miste hij de afslag terwijl Hilde nog zei dat hij er "hier" afmoest maar hij reed dom door. De tomtom begon te vertellen dat hij nu 5 km moest doorrijden tot de volgende afslag.  Maar dat is ook weer 5 km teerug en dus weer veel extra taxigeld. Op een gegeen moment reden we ons eigen hotel voorbij. Hij kom toen toch nog de highway af maar het was een-richting verkeer. Hij heeft ons toen maar afgezet op ons verzoek en het laatste stotuk moesten e lopen. Kun je je het voorstellen? ERen trottoir van nog geen halve meter breed langs een snelweg waar het verkeer in 12 banen voorbij raast? Achteraf hebben we er om gelachen maar het was geen lekker gevoel.

Veel taxichauffeurs komen uit versschillende landen. We hebben al een irakees, een ghanees en iemand uit bangladesch gehad. Ben benieuwd wat voor nationaliteit ons vandaag vervoerd..... hihihihi

Nog even nagenoten van de aankopen van de dag en toen lekker beentjes omhoog en op tijd gaan slapen want wat is zo'n dag vermoeiend.......

Wat we vandaag (zaterdag) gaan  doen weten we nog niet zeker. Het weer is vandaag voor de eerste keer prachtig. Stond er gisteren nog een straffe koude wind (het heeft hier vannacht zelfs gevroren en dat is voor Texaanse begrippen ongekend) Vandaag beloofd het zo'n graagof 23 te worden dus eigenlijk jammer om dan weer een hele dag binnen te zitten.

Allemaal groetjes en een fijn weekeind gewenst.

Houston - dagboek, deel 3

De eerste dag quiltfestival zit erop. Vanmorgen rond half tien richting Conventioncentre met de taxi. 30 dollar!!!! voor nog geen 10 minuten was wel erg veel. Maar goed je bent hier nu eenmaal en kun moeilijk zeggen dat je dan niet gaat maar leuk was het niet. Op het festival aangekomen hebben we eerst de scootmobiel opgehaald die ik gereserveerd had en dat was een uitkomst. Want we hebben de hele dag nog geen quilt gezien. We hebben alleen maar winkeltjes bekeken. En nog niet eens alles want er zijn er 1500!!!!! En ik kon heerlijk rond tuffen zonder bezig te zijn met pijn en heb dus echt kunnen genieten.
We hebben zoveel gezien dat halverwege de middag ik het gevoel had dat ik een spons was waar niets meer bij kon.
Wat een stoffen, patronen en bijzondere dingen......
Ik heb heel veel foto's gemaakt. Dus die houden jullie nog te goed.
Aan de koffie kwamen we nog een quiltster uit Nederland tegen en een hollandse die op Bonaire woont. De lunch hebben we het de andere Houston gangeers van Beetje genuttigd en hebben we lekker zitten bijkletsen in een megahal waar wel een paar duizend quiltsters zaten te eten. En dat het eten. Allemaal te veel en te veet. Ik heb me beperkt tot een sallade want ik heb het niet zo op al dat vette voedsel.
Hier in het hotel zijn trouwens ook heel veel quiltsters waar ik al veel leuke gesprekjes mmee heb gevoerd. Een italiaanse, een australische en een paar dames uit texas. Op het festival kwam ik in gesprek met een dame die uit Duitsland bleek te komen en een B&B heeft voor quiltsters. Het ontmoeten van al die verschillende nationaliteiten is misschien nog wel het leukste.... Veel mailadressen uitgewisseld.

Het is echt overweldigend...... Na nog maar drie kwart van alle winkeltjes te hebben gezien hebben we er rond 7 uur  een eind aan gebreid en hebben weer een taxi genomen en toen bleek dat de "normale" prijs voor een taxi 13 dollar is. Dus we zijn op de heenweg echt "genomen". Gelijk maar met de taxichaufeur afgesproken dat hij ons morgenochtend om negen uur weer op komt halen.....
En dan de "aankopen". Hilde heft een mooi fat-quarter bundel gekocht en eq7 en een par stapeltjes wollen stof. Ik heb een aantal patronen gekocht. 1 van een kattenquilt en een paar applicatiepatronen. En... een heel mooi stapeltje flannel stofjes met een heel mooi dessin.
We hebben ook nog gesproken met Ann Moonen die haar nieuwste boek presenteerde en in de stand van de Haan en Wagemaker zat.
En dan de mensen.... heerlijk om mensen te kijken.
Gisteren hebben we in een supermarkt wat eten ingeslagen en dat kwam oms vanavond goed uit want we zijn te moe om uitgebreid te dineren. Lekker een kop soep en een broodje gegeten en ik ga zo lekker slapen.

tot morgen allemaal....

Houston - dagboek deel 2

Onze eerste echte dag in Houston is alweer voorbij. Woensdag was een druilerige dag. Niet echt warm te noemen maar voor mij prima weer. De ochtend hebben Hilde en ik uitgezocht hoe we aan tickets voor het festival konden komen zonder in de rij te moeten staan. En het is gelukt. We hebben ze gewoon achter de computer zittend kunnen bestellen, betalen en uitprinten. Dus dat is een prettig gevoel. Helaas is het uitje met de andere dames niet doorgegaan. Zij waren dinsdag al naar Jo-Anne geweest. Maar niet getreurd. Zijn we met z'n tweetjes gegaan. Toen we gingen vragen hoe we het voordeligst daar konden komen, bleek dat we gratis gebruik kunnen maken van de shuttel van het hotel. En tegen 11 uur heeft die ons dan ook netjes afgezet bij het winkelcentrum waar Jo-Anne was. We hebben daar een poosje rond gesnuffeld. Wel wat gekocht maar niet veel. Het viel een beetje tegen. Dus zijn we het winkelcentrum verder gaan verkennen.

Eigenlijk waren we aan koffie toe en zijn we een echt schitterende supermarkt ingegaan waar ze een Starbucks hadden. Lekker iets gegeten en koffie gedronken en ons toen lopen vergapen aan wat ze daar allemaal verkochten.

Echt je kijkt je ogen uit als je zo'n mega store doorloopt. Wow.... echt een wand van zeker 30 meter met alleen grote bakken ijs. Je weet wel, die je op TV altijd voorbij ziet komen als iemand in een serie zich rot voelt en dan naar de bak ijs grijpt hihihi. We hebben daar lekker dingen gekocht en hebben besloten vanavond lekker met z'n beidjes op onze kamer te eten. We hebben een magnetron en kunnen zelf koffie zetten.

Toen we vonden dat we genoeg hadden gezien moesten we naar het hotel bellen om ons weer te late ophalen. Maar dat wodt een dure grap as je dat met je mobiel wilt doen. De chauffeur van de shuttel had ons geadviseerd in een winkel te vragen of we mochten bellen. En dat was helemaal geen probleem. Toen we het vroegen mocht at gelijk en toen we vroegen wat we verschuldigd waren werden we vreemd aangekeken alsof we iets heel ergs vroegen. Natuurlijk hoefden we niet te betalen.

Het is opvallend hoe vriendelijk en behulpzaam iedereen is.  Als je maar even ergens naar staat te kijken is er gelijk al een personeelslid wat vraagt of je ergens mee geholpen kan worden. En er loopt heel wat personeel rond. Zie je in Nederland  alleen een cassiere... hier lopen tientallen mensen rond om te helpen.

Eerst zouden we woensdagavond al naar het quiltfestival gaan voor de pre-viewing maar omdat we geen afspraak met de anderen kondenmaken hebben besloten dat niet te doen en morgen lekker de hele dag te gaan.

Dus vanavond gezellig op de kamer eten en kletsen. Lekker op tijd naar bed want we zijn nog niet helemaal aan het tijdsverschil gewend en dan morgen naar het festival....

Oh ja.... ik had nog niet verteld dat we kamers hebben op de 17e!!!!!!!! verdieping....!!!!!

Groetjes

Yvon en Hilde

Houston- dagboek deel 1

Zo.... he, he...... we zijn er. Maandagmiddag zijn Hilde en ik na de middag en naar schiphol vertrokken om daar te overnachten. Het begon al goed. Omdat er veel vraag was naar een standaard kamer werd ons gevraag of wij er "bezwaar" tegen hadden dat onze kamer werd geupdate naar een suite.     En we kregen het diner erbij in....... Dus het begon inderedaad heeeel goed. Heerlijk gegeten. gebakken champignons vooraf, toen gegrilde zalm en als toetje ijs en Hilde nam appeltaart met koffie.

Dinsdagmorgen om zes uur zaten we aan het ontbijt. En om 6.20 vertrok de shuttle naar Schiphol. We moesten drie uur van te voren aanwezig zijn.  En dan komt het ritueel van paspoort laten zien (wel 5 keer) Bagage afgeven..... weer paspoort laten zien. En uiteindelijk als je in de buurt bent van de gate alles afgeven en een boddyscan en gefouilleerd worden.

Ik werd netjes tot aan het vliegtuig met de rolstoel gebracht. Helaas waren de plaatsen die voor ons waren gereserveerd toch niet ruim genoeg. En na uitgelegd te hebben aan de stewardes wat er met mijn been is werd er een beetje geschoven met zitplaatsen en het eindresultaat was dat Hilde en ik een hele rij van vier stoelen voor ons tweetjes hadden. Ik heb dus het grootste deel van de vlucht mijn been heerlijk omhoog gelegd. Daardoor was het goed te doen.

De laatste drie uur hebben we wel veel turbulentie gehad en dat is net alsof je in een achtbaan zit. Je weet wel dat gevoel dat je van links naar rechts wordt geschued en dan ineens weer naar beneden valt.
Ik had het er niet zo op want alles aan en in het vliegtuig rammelt en schudt.

Maar gelukkig is alles verder goed verlopen. We vlogen op 10.000 meter hoogte met een snelheid van bijna 1000 km per uur. Het is zo raar dat je in 10 uur tijd aan de andere kant van de wereld uitstapt. Weer stond er netjes een rolstoel met een begeleider klaar en die heeft ons door alle procedures geloodst. Hij kende letterelijk overal de weg en alle medewerkers. Dus voor we het wisten waren we buiten en ook had hij al geregeld dat we snel een shuttel naar het hotel hadden. Om 5 uur in het hotel. Toen allebei gelijk naar onze kamers en een paar uurtjes bijtanken. Rond half acht hebben we een hapje gegeten in het restaurant van het hotel maar te moe om er van te kunnen genieten omdat we echt helemaal totall loss waren en zijn daarna gelijk naar onze kamer gegaan.



Vandaag hopen we de rest van de dames te ontmoeten en gaan we Jo-Anne waar ze heel veel quiltspullen hebben. Als het lukt zal ik daar de komende dagen verslag van doen. Helaas geen foto's. Hier in  hotel hebben ze een ruimte waar een aantal computers en printer staan waar de gasten gebruik van kunnen maken (gratis). Helaas is er geen kaartlezer, dus ik kan in deze computer niets uploaden. Maar de foto's houden jullie nog te doen natuurlijk.

Vanuit een druilerig Houston.... groetjes van Hilde en mij.

Bliede daj d'r bint

Dat is wat in Salland mensen tegen elkaar zeggen als ze elkaar ontmoeten. Bliede daj d'r bint. Ik deed mee aan een mistery door Hilde georganiseerd. Leuk. Je weet niet hoe het verloop is en al helemaal niet wat het eindresultaat zal zijn. 1 september kregen we het laatste "blok". En dat hield in dat we een welkomsttekst boven aan de quilt moesten "bedenken" en maken.

Hieronder dan het resultaat van mijn mistery. Als ik alle blokken van tevoren had gehad was hij er iets anders uit gaan zien maar dit was best een leuke uitdaging.

eigen werkruime?

Helaas heb ik geen eigen werkruimte. Nou ja ik heb wel een kamer waar ik zou kunnen quilten maar die is op de bovenverdieping en gezien mijn beperkte mobiliteit is dat geen ideale oplossing. In die kamer (boven)  staat wel een gedeelte van mijn "voorraad". Ofwel alle dozen met stof en andere dingen die ik de afgelopen jaar heb verzameld. Een ladekastje met flanel, (wil nog een rage-time maken)  tussenvulling. Boxen met achtergrond stof. Allerlei blingbling stoffen voor alle crazy's die ik (ooit) nog eens wil gaan maken. Boxen met bandjes, kantjes, kraaltjes, knoopjes, dozen luierinleg (voor het papier-piecen). Oude quilttijdschriften die ik momenteel niet nodig. Boeken waar ik (waarschijnlijk) niets meer mee doe.

Nu zul je je afvragen waar zit je dan te werken als je bezig bent met quilten.

Hier:

In de woonkeuken. Het begon met alleen de naaimachine en de snijmat op tafel. En als ik de strijkplank nodig had werd die netjes tevoorschijn gehaald en opgeruimd als ik hem (even) niet nodig had. Dat is in de loop van de tijd wel veranderd. De strijkplank staat nu standaard in de woonkeuken en alleen bij bezoek wordt hij opgeruimd. Verder groeide de ruimte langzamerhand dicht met allerlei dozen. Boeken, tijdschriften etc. Ik heb er nu mijn voorraadje staan waar ik het meeste mee werk. Kaffe Fasset, Bali's, Paapjes, Vlisco's en verder dozen met projecten, Ufo's, Wimmetjes, mistery van Hilde, Sterrenswap , de Klimt (ben er wel aan begonnen maar het project ligt tijdelijk stop) en nog veel meer. Linealen, naaimachine(s). Kortom, de woonkeuken is nu mijn attelier. En omdat we nog maar met z'n tweeen thuis zijn is dat op zich niet zo'n probleem. De helft van de tafel is heel snel op te ruimen voor het eten.....

Ooit hoop ik nog eens op de began

Vraag over bubbeltjes

os vroeg hoe de naadjes worden afgewerkt...... Je naait ze gewoon als "normale" blokjes aan elkaar. Eigenlijk hoeft er geen tussenvulling tussen omdat de bubbeltjes dik genoeg zijn, maar heel dunne fleece of dunne vulling kan wel maar dan wordt hij minder spoepel.

Doorquilten hoeft niet, je kunt de quilt knopen of met een flinke stevige steek op de kruising van enkele blokjes vastzetten. Dat kan met de machine of met de hand. En je kunt hem gewoon met een bies afwerken,  net als een gewone quilt. En voor droomdekentjes? Hij wordt niet zwaar , dus het zou wel kunnen. Ik weet in ieder geval dat mijn kleinzoon mijn quilt zag en er gelijk met zijn wang op ging liggen en zuchtte:

"Oh oma wat lekker zacht..... "

Dus het knuffelgehalte van een bubbeltjesquilt is erg hoog. En als je voor elk bubbletje een stukje stof met een kinderprint zou gebruiken wordt het ook nog een hele leuke vrolijke quilt....